Er zijn bepaalde auto's die meteen indruk maken op mensen die er verstand van hebben en die naarmate je ze langer bekijkt, steeds meer diepgang krijgen. Hoewel historische Porsche-racewagens niet expliciet aan bod komen in Malcolm Gladwells boek Blink, is de Porsche 911 uit 1965 met chassisnummer 301709 precies het soort levend, ademend object dat daarin wordt beschreven: een auto die meteen een krachtige indruk maakt, maar die bij nader inzien steeds meer nuances en aantrekkingskracht krijgt.
Dr. Harold Williamson en de Porsche 911 uit 1965 met chassisnummer 301709
De Kardex-garantiekaart voor chassis 301709 legt een moment vast waarop de fabriek van Porsche in Stuttgart-Zuffenhausen dacht dat ze in juli van dat jaar weer een gewone 911 voor de Amerikaanse markt hadden afgeleverd, enkele jaren voordat het model de aandacht van de Competition Department zou trekken. Deze 911 uit het eerste jaar, uitgevoerd in Signal Red met een zwart gestoffeerd interieur, was uitgerust met een Webasto-verwarming, wieldoppen met Porsche-emblemen en rondom getint Catacolor-glas. De auto werd geleverd via Brumos Porsche Car Corp., zo genoemd naar hun telexnaam (BRUndage MOtorS), de regionale distributeur voor Porsche of America in het zuidoosten. De 911 werd verkocht via een lokale dealer van geïmporteerde merken in Tampa aan Dr. Harold Williamson, een inwoner van Tampa, die niet zomaar een arts was, net als de 911 die hij koos.
Williamson was al op jonge leeftijd gefascineerd door vliegen en behaalde op 17-jarige leeftijd zijn vliegbrevet. Na de aanval op Pearl Harbor meldde hij zich op 18-jarige leeftijd aan bij de Amerikaanse luchtmacht. Tijdens de oorlog vloog hij met de P-38 Lightning en werd hij vlieginstructeur voor de B-25 Mitchell, waarna hij opklom tot de rang van eerste luitenant bij de Amerikaanse luchtmacht. Na zijn terugkeer behaalde Williamson zijn medische graad, specialiseerde zich later in orthopedische chirurgie en vestigde zich in Tampa, Florida. De directheid van het vliegen met gevechtsvliegtuigen bleef Dr. Williamson na de oorlog bij en kwam tot uiting in zijn SCCA-races met een Porsche 356 in het begin van de jaren zestig, waar hij opmerkte dat "racen erg lijkt op vliegen" en "coördinatie van handen en voeten en een nauwkeurige inschatting van snelheid en afstand" vereist.
Toen de 911 in 1965 op de markt kwam, plaatste de kersverse Southeast SCCA-kampioen een bestelling, niet om mee te racen, maar als zijn nieuwe straatauto. Interessant genoeg keurde Porsche het af dat mensen met hun nieuwe GT wilden racen, omdat ze vonden dat de auto nog niet klaar was voor wedstrijden, ook al werd de 2,0-liter zescilinder boxermotor gebruikt in zowel de 904 Carrera GTS als de Carrera 6, die eind 1965 op de markt kwamen. Ze hadden geen idee dat een kleine groep Amerikaanse privé-coureurs weinig oog zou hebben voor de uitgesproken Duitse, paternalistische orthodoxie van de Competition Department.
Misschien aangespoord door het succes van de RBM/Autohaus 911 (nu onderdeel van de collectie van het Revs Institute Museum), die in 1966 de 24 uur van Daytona won, begon Dr. Williamson in het najaar van 1966 zijn eigen 911, chassisnummer 301709, aan te passen voor wedstrijden. In tegenstelling tot de speciaal gebouwde raceauto's van vandaag was het aanpassen van een goed ontworpen GT uit de jaren 60, zoals een 911, voor endurance races relatief eenvoudig. Een rolbeugel, afgeplakte koplampen, grote, naar voren gemonteerde kwarts-jodium spotlights, kuipstoelen, harnassen, lichte spatbordverbreders, een sportuitlaatsysteem en sponsorstickers waren blijkbaar alles wat nodig was. Deze eerste pogingen om aan wedstrijden deel te nemen waren zelfs zo vroeg dat Porsche, dat altijd klaar stond om klanten allerlei raceonderdelen te verkopen, nog niet eens de baanbrekende handleiding 'Informatie over Porsche-voertuigen die voor sportdoeleinden worden gebruikt' had opgesteld!
Net als vandaag de dag markeerde de 24 uur van Daytona in 1967 de officiële start van het raceseizoen. De 24-uursrace trok de beste deelnemers uit Europa en de VS, die allemaal graag zo snel mogelijk aan de ijskoude winter wilden ontsnappen. Het deelnemersveld van 1967 bestond uit een keur aan deelnemers (McLaren, Foyt, Gurney, Donohue, Revson, Andretti, Hill, Scarfiotti, Bandini, Amon, Rodríguez) uit de hele wereld, die allemaal in een even spectaculaire auto reden (Ford GT40 MkII, Chaparral 2F/2D, Ferrari 330 P2/P3, Porsche 906), waaronder Dr. Williamson en zijn dagelijkse auto, een 911. De goede dokter had een troef achter de hand door samen te werken met de ervaren Porsche-coureur George Drolsom. Drolsom was niet alleen een zeer gewaardeerde finisher en had het jaar ervoor samen met Peter Gregg in de Brumos 904 Carrera GTS de race als tiende in het algemeen klassement uitgereden, maar hij was ook behulpzaam bij het voorbereiden van de 911 in de garage van Brumos in Jacksonville voorafgaand aan de race.
Onder de naam van Drolsom en met startnummer 61 kwalificeerde het tweekoppige team met chassisnummer 301709 zich als 41e in een volledig veld van 62 deelnemers op het 3,81 mijl lange circuit. Het weer voor de race was bijna perfect om te racen. Bewolkt met maximumtemperaturen rond de 15 °C en geen regen voorspeld. Zoals bekend loont het bij endurance races om zuinig met je tempo om te gaan, voorzichtig en foutloos te rijden en een goed voorbereide auto te hebben. Het team van Williamson en Drolsom speelde in op hun sterke punten en die van de 911. Het duurde niet lang voordat degenen met andere plannen begonnen uit te vallen en Williamson en Drolsom gestaag opklommen in het deelnemersveld. Na 24 uur hard racen eindigde het duo op een bijna ongelooflijke tiende plaats in het algemeen klassement en als eerste in hun 2,0-liter Touring-klasse, met een hele reeks 'snellere' en meer beproefde, pure raceauto's achter hen in de eindstand. Op de overwinningsposter van Porsche van de race staan het duo en hun 911 trots vermeld als 'Touring Car Winner'.
Na de race, die door de familie van Dr. Williamson werd omschreven als 'het hoogtepunt van zijn racecarrière', keerde zijn Porsche 911 terug naar het straatgebruik en ging hij op in het verkeer van Tampa, terwijl de mensen om hem heen zich er gelukkig niet van bewust waren dat ze naast een Daytona-winnaar stonden. Dat is de magie van een Porsche. Dr. Williamson bleef dat jaar met zijn 356 racen, maar omdat hij waarschijnlijk het gebrul van de zescilinder boxermotor van de 911 op de hoge bochten van Daytona miste, keerde hij later dat jaar terug naar de SCCA-competitie voor de Paul Whiteman Trophy Races. Misschien vanwege zijn zeer actieve medische carrière, wordt aangenomen dat Dr. Williamson en 301709 tijdens het seizoen 1968 aan één enkel evenement hebben deelgenomen, een race van twee uur in Osceola, waar hij als derde eindigde.
24 uur van Daytona / 12 uur van Sebring – 1969
In het seizoen 1969 zouden Dr. Williamson en George Drolsom opnieuw samen achter het stuur van 301709 kruipen tijdens zowel de 24 uur van Daytona als de 12 uur van Sebring. Opnieuw bewezen de twee dat een goede voorbereiding, een consistent tempo en een Porsche 911 de sleutel waren tot succes in beide evenementen. De 24 uur van Daytona in 1969 verliep voor het team vrijwel hetzelfde als hun klasseoverwinning in 1967, maar het geheim van de 911's in endurance races was inmiddels bekend, aangezien Porsche de 911 R als prototype had ontwikkeld en verschillende 911's werden ingezet in SCCA Trans-Am en Europese endurance races. In vergelijking met de twee 911's in Daytona in 1967 waren er nu zelfs 11 ingeschreven door onder andere Brumos, Wicky, Opert en RBM voor het evenement in 1969! Ingeschreven door Dr. Williamson zelf met startnummer 47 (de kleurstelling waarin hij vandaag de dag verschijnt), eindigde het duo als 8e overall en 2e in de Touring 2.0-literklasse, met 577 ronden en voor alle fabrieks-Porsche 908-prototypes!
Dr. Williamson kon niet op zijn lauweren rusten na Daytona en schreef hun trouwe 911, nu geprepareerd door Franz Blam van Elsco in Jacksonville, in voor de 12 uur van Sebring in maart. Net als in Daytona stonden er nog negen andere Porsche 911's op de deelnemerslijst. Sebring, een berucht veeleisend circuit van 5,2 mijl aangelegd op een voormalige B-17-trainingsbasis uit de Tweede Wereldoorlog, was vaak het toneel van onverwachte gebeurtenissen. In wat de laatste Le Mans-start in Sebring zou blijken te zijn, nam het team de start vanaf de 45e positie van de 71 deelnemers. Opnieuw omringd door legendarische coureurs en auto's baanden Williamson en Drolsom zich een weg door het beruchte verkeer van Sebring voor 175 ronden op het martelende circuit om als derde in hun klasse en 29e overall te eindigen. Met hun podiumplaats in hun klasse in Sebring voltooide chassis 301709, bestuurd door Dr. Harold Williamson en George Drolsom, een buitengewone hattrick in de drie grote internationale endurance-evenementen waaraan ze in 1967 en 1969 deelnamen, waarmee ze bewezen dat deze bescheiden straatauto in feite een reus was onder zijn gelijken op het wereldtoneel.
Terug naar de straat
Na duizenden kilometers racen, uren achter het stuur strijden met de besten ter wereld en het verzamelen van welverdiende lofbetuigingen en trofeeën, nam Dr. Williamson afscheid van zijn 911 en verkocht hij deze aan zijn collega-arts Claude Burpee uit Tampa, een bekend liefhebber van watervliegtuigen, voorzitter van een regatta en racearts ter plaatse, die de auto spaarzaam gebruikte totdat deze in 1978 met 40.842 mijl op de teller in opslag werd geplaatst. De auto zou 16 jaar lang niet tevoorschijn komen, totdat hij werd gekocht door coureur Dave White van Dave White's Autosport en Dave White Racing, eveneens gevestigd in Tampa. Het lijdt geen twijfel dat de jarenlange opslag, omringd door deskundigen die zich bewust waren van zijn lokale legendarische status, ervoor hebben gezorgd dat hij niet drastisch werd aangepast in een vergeefse poging om concurrerend te blijven met de widebody- en turbo-911-monsters van de jaren 70 en 80.
White begon aan een twee jaar durende restauratie waarbij elk detail in aanmerking werd genomen om de 911 van Dr. Williamson, winnaar van de Daytona, terug te brengen naar zijn Daytona 24-kleurstelling uit 1969. Ongelooflijk genoeg behield de 911, na een korte maar zeer succesvolle carrière op het circuit, afgewisseld met meer dan tien jaar op de wegen van Florida, zowel zijn originele zescilinder boxermotor (901811) als zijn Type 901/0-transmissie (101745). De kans dat een vroege 911-raceauto uit de jaren 60 in ongewijzigde staat tevoorschijn komt, is zeer klein. Eentje vinden die nog steeds de originele fabrieksmotor en transmissie heeft? Onvoorstelbaar. Het zijn juist de details die deze auto nog steeds heeft, die hem vandaag de dag zo indrukwekkend maken. Opmerkelijk genoeg heeft hij ook nog steeds zijn vroege 911 Recaro-racestoelen, Torq-Thrust-racewielen, brandstoftank met vulling in het midden van de motorkap en licht uitlopende spatborden. Na voltooiing van de restauratie in 1997 bood White de auto aan Dr. Williamson aan om nogmaals rond de hoge bochten van Daytona te rijden tijdens het Rolex Legends-evenement voorafgaand aan de 24 uur van Daytona van dat jaar. White schreef de auto ook in voor de Historic Display tijdens de Porsche Club of America Parade van 2003, net ten noorden van Tampa in Wesley Chapel.
Een artikel in het tijdschrift Excellence uit 2021 beschrijft de geschiedenis van de beroemde 911 na de periode dat White ermee reed. Onder de nieuwe eigenaar, coureur Murray Smith, bracht de auto in 2018 enige tijd door bij Automotive Restorations Inc. in Stratford, Connecticut. Daar onderging de Daytona-winnende 911 een grondige mechanische onderhoudsbeurt, waarvan de facturen zijn gearchiveerd en kunnen worden ingezien. Bovendien vroeg de nieuwe eigenaar Automotive Restorations om de auto klaar te maken voor het Greenwich Concours d'Elegance 2019, waar hij de titel "Most Outstanding Porsche" in de wacht sleepte en zegevierde in een spannende confrontatie met andere 911's – een moderne overwinning die zijn glorie op de hoge bochten van Daytona eind jaren zestig weerspiegelde.
1965 Porsche 911 Chassisnr. 301709 Vandaag
Smith nam in 2023 afscheid van zijn Daytona-winnaar en de bijzondere auto kwam terecht bij een bekende en gerespecteerde verzamelaar van raceauto's aan de Mid-Atlantische kust. Onder de huidige eigenaar werd de auto in januari 2024 naar Hudson Historics in Ossining, New York gestuurd om te worden voorbereid op een terugkeer naar Daytona om deel te nemen aan de snelle 24 Minutes of Daytona-preambule voorafgaand aan de 24-uursrace. De consignateur merkt op: "Het is gemakkelijk voor te stellen dat je comfortabel 24 uur lang in deze auto kunt rijden, hij was verbazingwekkend stabiel bij volle snelheid op de banking van Daytona." Toen hij onlangs werd gereden door de consignateur Broad Arrow Car Specialist, geen beginner op het gebied van Porsche of high-performance rijden, merkte hij op: "Deze auto voelt authentiek aan vanaf het moment dat je in de bestuurdersstoel zit en de sleutel omdraait. Alles aan deze auto is bijzonder, van de geschiedenis tot het geluid van de uitlaat bij vol gas en die soepele opschakeling. Het rijden in deze auto is een belevenis."
Chassis 301709 is ronduit buitengewoon: een 911 die in Daytona heeft gewonnen en meer dan een halve eeuw heeft overleefd met zijn originele motor, transmissie en karakter intact. Er zijn maar weinig vroege 911's uit de jaren 60 die zo authentiek zijn, en nog minder met een gedocumenteerde racegeschiedenis van dit kaliber. Aangeboden samen met de originele trofeeën, fabrieksposters, rondetijdtabellen en andere opmerkelijke memorabilia uit zijn roemrijke racecarrière, biedt deze auto een volledig beeld van de motorsportgeschiedenis van eind jaren zestig. De combinatie van herkomst en mechanische originaliteit maakt dit een unieke kans voor zowel verzamelaars als liefhebbers – een kans om niet alleen een historische, voor de openbare weg goedgekeurde Porsche voor sportdoeleinden te verwerven, maar ook om een levend, ademend stukje racegeschiedenis in bezit te krijgen.
1967 
1964 
1967 
1968 
