Porsche 911 Carrera 2.8 RSR

Het voertuig in detail

De Porsche 911 Carrera 2.8 RSR

Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste racewagens uit de vroege jaren zeventig en als een mijlpaal in de ontwikkeling van de 911 tot een van de meest succesvolle raceplatforms aller tijden. De RSR werd in 1973 geïntroduceerd en was gebaseerd op de Carrera RS 2.7, die op zijn beurt was ontstaan uit de noodzaak om een voor de motorsport gehomologeerde auto te creëren. Porsche reageerde hiermee op de toen geldende FIA Groep 4-voorschriften. Na het grote succes van de 2.7 RS ontwikkelde Porsche een verder verfijnde versie voor professioneel gebruik op het circuit, waardoor de Carrera 2.8 RSR ontstond. Het doel was maximale prestaties bij een zo laag mogelijk gewicht en maximale betrouwbaarheid. De RSR kreeg talrijke technische en aerodynamische aanpassingen ten opzichte van de RS. Onder de motorkap werkte een luchtgekoelde zescilinder boxermotor met een cilinderinhoud van 2.808 cc, die was uitgerust met een mechanisch injectiesysteem van Bosch en nieuwe dubbele ontstekingen. Deze techniek maakte een vermogen van ongeveer 308 pk bij 8.000 omwentelingen per minuut mogelijk. Dit waren indrukwekkende waarden voor een auto die amper een ton woog. Een droogcarter smeersysteem zorgde voor een optimale smering onder extreme raceomstandigheden. Het herziene carter en de lichtere zuigers droegen bij aan een hoge stabiliteit. Het chassis werd aanzienlijk herzien ten opzichte van het seriemodel. Porsche gebruikte hardere torsiestangen, Bilstein-schokdempers en instelbare stabilisatoren. Bredere assen en de inbouw van afstandhouders maakten een aanzienlijk grotere spoorbreedte mogelijk, wat de wegligging merkbaar verbeterde. De RSR stond op brede magnesium velgen in Fuchs-design met centrale sluitingen, die waren uitgerust met speciale slickbanden. Het remsysteem was afkomstig van de 917, Porsche's legendarische Le Mans-prototype, en garandeerde uitzonderlijke remwaarden.

Uiterlijk was de 2.8 RSR direct te herkennen aan zijn sterk uitlopende spatborden en de karakteristieke eendstaart-achterspoiler, die al bij de RS 2.7 was geïntroduceerd, maar bij de RSR in een nog grotere versie voor extra neerwaartse druk zorgde. Frontspoilers, lichtgewicht ruiten en onderdelen van aluminium maakten het consequente lichtgewichtconcept compleet. Het gewicht van de auto bedroeg ongeveer 960 kilogram. Dit was een doorslaggevende factor voor zijn enorme wendbaarheid. In het interieur was alles gericht op functionaliteit en gewichtsbesparing. De RSR had geen isolatiemateriaal, geen tapijten en geen comfortuitrusting. Een rolkooi, kuipstoelen, racegordels en een bekleed dashboard bepaalden het beeld. De instrumenten waren, zoals gebruikelijk bij Porsche, overzichtelijk en duidelijk gericht op de bestuurder. De 2.8 RSR maakte zijn debuut in 1973 tijdens de 24-uursrace van Daytona, waar hij meteen de eindoverwinning behaalde. Een spectaculair succes voor een auto die zich nog in de ontwikkelingsfase bevond. Ook bij de Targa Florio, de 12 uur van Sebring en talrijke Europese langeafstandsraces bleek de RSR vrijwel onverslaanbaar. In handen van klanten behaalde hij wereldwijd talloze klasseoverwinningen en totaalsuccessen, waarmee hij de basis legde voor een hele reeks race-911-modellen. In 1973 werden er bijna 50 exemplaren van de 2.8 RSR gebouwd, waardoor hij een van de zeldzaamste en meest gewilde varianten van de klassieke 911 is. Zijn combinatie van puristische techniek, compromisloze lichtgewicht constructie en racegeschikte betrouwbaarheid maakte hem tot een van de meest legendarische Porsche-racewagens ooit. Tot op de dag van vandaag staat de Carrera 2.8 RSR symbool voor de combinatie van een straatauto en een raceauto. Het is een auto die als geen ander het DNA van Porsche Motorsport belichaamt.

Over de hier aangeboden auto

Dit is het enige prototype van de 2.8 RSR en heeft het chassisnummer 9113600002. Volgens het Porsche-certificaat begon zijn geschiedenis in maart 1972 als een gewone 911 S met als gebruiksdoel 'voertuig voor eigen gebruik van Porsche AG, testvoertuig'. In datzelfde jaar werd hij omgebouwd tot een RSR-prototype, dat werd gebruikt voor tests en homologatie. De toen rood gespoten auto deed onder andere mee aan de 1000 km van Zeltweg op 25 juni 1972. In deze race behaalden coureurs Waldegrad en Steckkönig de 10e plaats. Kort daarna werd de auto verkocht aan het Martini Racing Team, dat onder leiding stond van de beroemde 'Count Rossi'. Daar kreeg de auto op 1 januari 1973 zijn eerste kenteken met het Duitse kenteken 'LEO-ZA 60' en werd hij zilver gespoten. Daarnaast kreeg de RSR de legendarische Martini-strepen. Na een langetermijntest in Paul Ricard werd de auto op 5 maart 1973 in Parijs aan het publiek gepresenteerd. Op historische foto's staat de auto op een podium achter Gregorio Rossi di Montelera naast 917-053. Voor de persconferentie droeg de auto het startnummer 3, dat momenteel op deze RSR staat.

Het Martini Racing Team zette op 13 mei 1973 tijdens de Targa Florio meerdere RSR's in. Na de totale schade aan chassis 0974 met startnummer 107 werd dit chassis gebruikt voor de race op chassis 0002, waarmee Pucci en Steckkönig uiteindelijk op de zesde plaats in het algemeen klassement eindigden. De zusterauto chassis 0588 met nummer 8 won de race. Van deze race zijn veel historische foto's beschikbaar. Vervolgens verkocht Martini de auto aan bandenfabrikant Dunlop, die het prototype opnieuw gebruikte voor ontwikkeling, dit keer voor banden. Na een jaar in handen van Dunlop te zijn geweest, verkochten zij de auto zonder motor via Peter Gregg aan de Amerikaan Dave White, die achteraf een nieuwe motor liet inbouwen. De nieuwe motor, die tot op de dag van vandaag in de auto is ingebouwd, is een van de slechts vier ooit gebouwde fabrieksmotoren met korte slag. De motor werd eerder in 1973 gebruikt in chassis 0307 tijdens de 24 uur van Daytona en in chassis 0588 tijdens de 6 uur van Vallelunga. In 1975 verkocht de coureur de RSR aan Edgar Ramirez, die in Costa Rica woonde. Deze gebruikte de auto de volgende 10 jaar voor races in Midden- en Zuid-Amerika, totdat hij hem in 1985 verkocht aan coureur Diego Febles. De nieuwe eigenaar exploiteerde een 'raceautoverhuurbedrijf', waarvoor hij het prototype gebruikte.

Nog eens 10 jaar later, halverwege de jaren 90, werd de 911 omgebouwd voor gebruik op de openbare weg. De auto bleef in deze vorm tot 2012, toen Dave White, die de auto al in de jaren 70 had gehad, hem opnieuw kocht en besloot het enige prototype terug te brengen naar zijn oude vorm. Nadat Dave White in 2015 was overleden, verkocht John Starkey de auto aan de laatste particuliere eigenaar in Frankrijk. Deze registreerde de auto in september 2018 en presenteerde hem in oktober 2021 tijdens het 'Paradis Porsche'-evenement in Saint Tropez. in 2022 volgde een taxatierapport door Jean Pierre Cornu en in 2023 uiteindelijk een FIA Historic Technical Passport. In 2025 werd de auto uiteindelijk door ons bedrijf aangekocht. Voor gedetailleerde vragen staat ons verkooppersoneel te allen tijde tot uw beschikking. Houd er rekening mee dat bezichtigingen van voertuigen alleen mogelijk zijn na voorafgaande afspraak.