Porsche 911

Volgens de bewaarde fabrieksbouwgegevens werd dit exemplaar eind december 1975 voltooid in de kleur Vipergrün Diamant, oftewel Viper Green Diamond (264-9-3), met een bekleding van zwart kunstleer en inzetstukken van tartanstof. Uit de gegevens blijkt verder dat Porsche de auto voor fabrieksgebruik behield en deze uitrustte met een „speciale“ vijfversnellingsbak. Voormalig Porsche-testrijder Ginter Steckkönig haalde de auto later in herinnering in een artikel uit het najaar van 2018 in 000 Magazine, waarin hij opmerkte dat Bott regelmatig „de groene auto“ gebruikte en een toegewijd voorstander was van het PVC-coatingprogramma. Dergelijke praktijktests waren kenmerkend voor de hands-on ontwikkelingsfilosofie van Bott: nieuwe ideeën moesten in de praktijk worden bewezen, vaak over duizenden kilometers, voordat ze konden worden geaccepteerd, verfijnd of afgewezen.

Gedurende ongeveer drie jaar in dienst bij de fabriek werd de auto naar verluidt uitgerust met tientallen experimentele motoren en onderworpen aan duurtests op locaties over de hele wereld. Tot de diverse andere taken zou ook het onderzoek van Porsche naar gestratificeerde verbrandingstechnologie hebben behoord, een voorloper van de katalysator, wat een extra dimensie geeft aan zijn plaats in de geschiedenis van Porsche.

Na zijn testcarrière bij de fabriek zou de 911 zijn aangekocht door Porsche-ingenieur Thomas Brachert, die hem uitrustte met een 3,0-liter Carrera-motor en de duurzaamheid ervan in privégebruik bleef evalueren, voordat de auto via een reeks enthousiaste eigenaren de wereld rondging.

Zeldzaam, fascinerend en visueel indrukwekkend: het belang van deze 911 ligt in het feit dat hij bewaard is gebleven. Hij is veel meer dan alleen een ongewone Porsche; hij vormt een tastbare verbinding met het experimentele ingenieurswerk dat heeft bijgedragen aan de blijvende reputatie van het bedrijf op het gebied van duurzaamheid en innovatie.