Als ik het niet voel, schilder ik het niet – Romana Hirschvogl

Automatisch vertaald door DeepL. Bekijk originele versie (DE)

Veel Porsche liefhebbers zijn al bekend met de Oostenrijkse kunstenares Romana Hirschvogl. Zij schildert auto’s op verzoek van klanten met acrylverf op doek. Onder het pseudoniem ohmydeer1401laat ze ons weten hoe haar voornamelijk Porsche-gerelateerde kunstwerken tot stand komen. In een verfrissend eerlijk interview vertelde ze waarom ze ook bewust de mislukkingen laat zien en waarom Porsches haar doen denken aan vrouwenlichamen.

Beste Romana Hirschvogl, welkom bij Elferspot Porsche Talk! Hoe bent u eigenlijk aan het schilderen geraakt? Omdat je een andere baan hebt, nietwaar?

Hallo Richard, dank je wel! Ja, dat klopt. Ik ben in de eerste plaats haarstylist. Het is mijn fulltime baan. Schilderen is mijn hobby. Maar ik ben altijd al creatief geweest. Na school wilde ik naar de “Höhere Graphische Bundes-Lehr- und Versuchsanstalt” in Wenen, een van de meest gerenommeerde kunstacademies in Oostenrijk. Voor het toelatingsexamen moest ik een grote verscheidenheid aan werken maken, van potloodtekeningen tot acryl- en olieverf op doek. Maar dat was op dat moment niet genoeg, helaas, niet de bedoeling. Dus moest ik alles autodidactisch leren.

Toen ik mijn eerste eigen appartement inrichtte, wilde ik geen foto’s kopen en heb ik er zelf een paar geschilderd. In eerste instantie heb ik alleen naakte torso’s geschilderd. Daarna deelde ik de foto’s op Facebook en kreeg ik erg leuke reacties. Portretten waren op dat moment een rode lap voor me. Maar op een gegeven moment klikte het toen ik mijn “Aurelia” schilderde. De eerste reactie van een vriendin op het schilderij was de vraag of ik van de ene op de andere dag een beroerte had gehad. Ik hing haar al een eeuwigheid in de oren dat ik niet warm loop voor portretten….

Als het werkte met de portretten, waarom schilder je dan nu auto’s?

Ik ben in de wereld van het kwartmijls dragracen terechtgekomen via mijn vriend. In onze omgeving zijn er veel mensen met hele gave auto’s. De saamhorigheid op het circuit is geweldig. De saamhorigheid op het circuit is geweldig. Het accelereren en remmen met de parachute is ook extreem. Als ik er alleen al aan denk, gaan mijn nekharen overeind staan! Op een gegeven moment probeerde ik auto’s te schilderen. Ik wilde weten of ik het kon. En wat kan ik zeggen? Ik vond het leuk om te doen en was tevreden met het resultaat.

Met auto’s heb ik veel meer mogelijkheden – qua vakmanschap en kunst – dan met portretten. Verf, kwasten, plamuur en co bieden zoveel variatie. Reflecties in de verf of reflecties op een met regen doordrenkte weg kunnen de sfeer van een foto enorm veranderen. Vaak zie ik al voor me hoe ik de dingen later op het doek wil weergeven. Maar ik experimenteer ook meer dan vroeger, ik vind het leuk om af en toe af te wijken. Ondertussen schilder ik ook graag auto’s in beweging.

En de rest is geschiedenis… Maar waarom kwam je steeds meer bij Porsche terecht?

Het klinkt misschien een beetje luchthartig, maar Porsches vallen gewoon goed in de smaak. Porsches zijn gewoon mooi! De vorm doet me altijd denken aan het lichaam van een mooie vrouw. Het is tijdloos, elegant en samenhangend. Daarom vind ik het trouwens zo leuk om auto’s aan te raken en de lak te voelen. Bovendien zijn Porsche-rijders altijd erg emotioneel gehecht aan hun auto’s, wat de verhalen erachter nog mooier maakt.

“Porsches zijn gewoon prachtig! De vorm doet me altijd denken aan het lichaam van een mooie vrouw.”

Romana Hirschvogl op de vraag waarom ze steeds vaker Porsches schildert.

Hoe kies je wat je gaat schilderen? Waar komt de inspiratie vandaan?

Ten eerste heb ik veel echt scherpe foto’s nodig. Verschillende poses, verschillende lichtomstandigheden… Om te overdrijven, ik schilder het niet als ik het schrift op de banden niet kan lezen. Het moet in het algemeen “klikken”. Ik heb een stemming nodig, een verhaal of een scène waar ik me in kan verplaatsen. Ik schilder niet graag achtergronden, maar als het echt speciaal is, maak ik uitzonderingen.

Geld is echter geen argument en nooit mijn motivatie. Als ik het niet voel, schilder ik het niet. Zo simpel is het. Uiteindelijk doe ik alleen waar ik echt zin in heb. Daarom wijs ik ook regelmatig opdrachten af. Helaas zijn er mensen die dat niet begrijpen en hun goede aard vergeten als ik ze afwijs. Maar ik zal altijd trouw blijven aan mezelf.

“Als ik het niet voel, schilder ik het niet.”

Romana Hirschvogl

Inspiratie heeft veel te maken met mijn stemming. Hoe emotioneler ik zelf ben, hoe beter het schilderen gaat. Als ik echt boos ben, dan kan ik die emotie goed omzetten in creatief werk. Ik luister ook graag naar heel melancholische muziek tijdens het schilderen. Het gebeurt wel eens dat ik acht uur lang naar een liedje luister, omdat het me in de juiste stemming houdt om te schilderen. Nummers van Moby staan bijvoorbeeld vaker in mijn afspeellijst.

Wat zou je willen schilderen? En wat zijn je hoogtepunten tot nu toe?

Ik zou graag een echt groot werk naschilderen. Een oud schilderij, zoals de Mona Lisa of Het Laatste Avondmaal. Een van mijn persoonlijke hoogtepunten is zeker het schilderij voor de Oostenrijkse rallyrijder Kris Rosenberger. Dat ging niet alleen over de auto, maar ook over zijn hond. Het was een prachtig verhaal. De portretten van Ayrton Senna en Jacky Ickx waren ook heel speciaal voor mij.

Maar daarboven staat waarschijnlijk nog steeds de foto van Walter Röhrl met zijn kat. Ik wist dat hij zielsveel van haar houdt en schilderde daarom een portret van hem met de kat op zijn arm. Hij ontving het toen als verrassing en stuurde me later een videoboodschap als dank. Dat was echt een heel emotioneel moment. Ik mocht ook een keer een auto beschilderen. De witte Porsche 944 mijn eigen handtekening geven was ook een heel bijzonder verhaal.

Je streeft naar grote dingen. Tegelijkertijd ben je graag ironisch of zelfs cynisch, maar laat je ook openlijk je mislukkingen zien. Hoe past dat bij elkaar?

Veel mensen, vooral in het artistieke milieu, nemen zichzelf in mijn ogen iets te serieus. Ik laat mezelf op mijn account zien met alle facetten, gewoon zoals ik ben. Falen hoort daar ook bij. In het leven is niet alles altijd “happy peppy”, zoals de Weners graag zeggen. Uiteindelijk gaat het altijd om de emotie, zowel de goede als de slechte.

En hoe voel je je als je foto’s “gaan”? Er gaat toch elke keer een deel van je weg.

Ik laat ze graag even liggen en kijk ernaar. Als het vrije werken zijn, komt het ook voor dat ik ze niet kan inleveren. Soms zit er gewoon te veel van mezelf in. Het zijn niet zomaar foto’s. Ze zijn een uitdrukking van je zielenleven toen je ze schilderde. Op dit moment zijn er drie schilderijen die ik niet kan loslaten. Mijn Aurelia bijvoorbeeld. Ik heb haar zelfs een tweede keer geschilderd.

Want nadat ik het had ingeleverd, vertelde iemand me dat het helemaal leek op Gottfried Helnwein. Dat is een Oostenrijkse schilder en mijn absolute idool. Aurelia kijkt me aan en ik heb het gevoel dat ze echt is! Ik zou haar voor geen geld ter wereld terug willen geven.

Na lang aarzelen laat je nu meer foto’s en portretten van jezelf zien. Waarom heb je zo lang gewacht?

Ik wilde deze kant van mezelf lange tijd niet laten zien. Om eerlijk te zijn was ik bang om een etiket opgeplakt te krijgen. Ik wil niet dat mensen mijn foto’s willen omdat ze denken dat ik hot ben. In plaats daarvan wil ik dat ze mijn foto’s mooi vinden omdat ze mijn kunst waarderen.

Maar nu heb ik bedacht dat ik niets slechts of goedkoops laat zien. Ik ga niet te ver, maar laat iets zien wat ik mooi vind. Vooral omdat ik ook geniet van de shoots zelf. Ik kan de auto’s aanraken en voelen… Dat brengt mooie herinneringen en emoties met zich mee.

Welke dromen heb je nog meer?

Allereerst ben ik dankbaar dat het schilderen me al zoveel mogelijkheden heeft gegeven om geweldige mensen te ontmoeten. Het is voor mij een deuropener geweest naar een hele nieuwe wereld. Hoeveel mensen krijgen een videoboodschap van een legende als Walter Röhrl?

Als ik mocht kiezen, zou ik Striezel Stuck willen ontmoeten. Ik heb een tekening voor hem gemaakt en we hebben af en toe aan de telefoon gepraat. Hij vertelt zulke grappige verhalen en lijkt me een geweldig karakter. Ik weet zeker dat hij eindeloos veel goede verhalen te vertellen heeft.

Wat is jouw favoriete Porsche?

De Porsche 964 Turbo zou mijn auto zijn als geld geen rol speelde. Die brede Bad Boys-look is mijn ding. Maar ik hou van Porsche 911 Backdates backdates en transaxles net zo goed. Mijn eerste eigen Porsche zal daarom waarschijnlijk een 944 zijn. Hij heeft een onafhankelijke designtaal en is niet te groot. Ik vind hem gewoon mooi.

Bedankt voor je tijd, Romana!

© beelden: Mikes Vision, Stanislav Cekan, Andreas Pfabigan & Romana Hirschvogl