De vliegende kurkman

Automatisch vertaald door DeepL. Bekijk originele versie (DE)

Mel Nolan glimlacht. Gekleed in een keurig gestreken overhemd met de contouren van een Porsche op de borst geborduurd, staat hij op uit zijn stoel en steekt zijn hand uit.

“Nog een drankje hier,” roept hij naar een barman, voordat hij naar de kruk tegenover hem gebaart. Zelfs bij het raam is er weinig licht in deze Zuid-Ierse pub, maar de schijnwerpers staan op het punt om op de witharige Mel te schijnen, terwijl hij een zware doos naast zich omhoog tilt met daarin lagen krantenknipsels, oude foto’s en programma’s.

Zijn ogen dansen als zijn vingers naar een zwart-witfoto grijpen van een man die op een motor zit. Gehuld in leer, zijn gezicht gedeeltelijk verborgen door een helm, zit een veel jongere Mel. Een Mel die in die tijd beter bekend stond als The Flying Corkman.

Begin jaren tachtig was Mel Nolan een van de snelste mannen op aarde. Aan boord van zijn “gekke, zelfgebouwde motorfiets” vestigde de industriële chemicus twee wereldrecords en nadat hij 207 km/u op de snelheidsmeter had laten noteren, heeft hij sindsdien bijna 40 jaar lang het Ierse landsnelheidsrecord in handen gehouden.

“De afgelopen zeven jaar ben ik een totale Porsche-fanaat geweest, maar daarvoor was het niet zo,” zegt de 73-jarige. “Daarvoor was ik motorrijder – en geen gewone motorrijder, maar iemand die ervan hield om te racen, nieuwe motoren te bouwen, nieuwe dingen te doen en nieuwe techniek en nieuwe producten te ontwikkelen.”

Nadat hij op 25-jarige leeftijd meedeed aan zijn eerste motorrace – en deze won – vulde Mel zijn huis met tientallen heuvelklim- en sprinttrofeeën voordat een krachtige mix van mechanische nieuwsgierigheid en ambitie hem in de recordboeken stuwde.

“De motor begon als een wegmotor – een Honda 750 met een topsnelheid van 118 km/u – maar mijn vriend Dennis Collins en ik begonnen eraan te werken. Beetje bij beetje werden de snelheden opgevoerd tot 207 mijl per uur.

De afgelopen zeven jaar was ik helemaal weg van Porsche, maar vroeger was dat niet zo.

“De motor begon als een wegmotor – een Honda 750 met een topsnelheid van 118 km/u – maar mijn vriend Dennis Collins en ik begonnen eraan te werken. Beetje bij beetje werden de snelheden opgevoerd tot 207 mijl per uur.

“Het duurde even voordat we er waren – het voelde als een levenswerk – maar we hadden fantastisch plezier en eind 1981 hadden we het wereldsnelheidsrecord voor een 1000 cc motorfiets gevestigd over afstanden van een mijl en een kilometer. We moesten alles uit de kast halen. Ik geloof dat het de eerste motorfiets met turbo en nitro was die ooit in Europa reed.”

Met drie records op zijn naam nam Mel afstand van het rijden en ging hij een organisatorische rol spelen. Hij ontwikkelde een liefde voor dragracen en zette zijn aanstekelijke enthousiasme aan het werk. Hij lokte 10.000 mensen naar de straten van Ierland voor de allereerste dragrace van het land. Na een korte periode terug in het zadel – “Het deed me pijn om te zien hoe onze Ierse rijders werden verslagen door de Engelsen, die al jaren dragracen, dus ik ontwikkelde een motor met lachgas en herontdekte mijn competitieve inslag” – hing Mel eind jaren negentig zijn pak aan de wilgen. Zeven jaar geleden richtte hij zijn passie op Porsche.

“Ik wilde al van jongs af aan een Porsche en toen ik een paar jaar geleden een Boxster S kocht, voelde ik me helemaal thuis. Het was alsof ik op mijn sofa zat, maar dan een sofa met verbazingwekkende rijeigenschappen,” lacht hij. “Op de bochtige wegen van Ierland kon ik alles bijhouden, zelfs auto’s met veel meer pk’s.”

Het was alsof ik op mijn sofa zat, maar dan een sofa met een verbazingwekkende handelbaarheid.

De Boxster werd gevolgd door een 996 Turbo X50, een Carrera met 3.2 turbo en uiteindelijk een 997 Turbo. Ze staan alle drie naast elkaar in zijn garage. Alle drie vormen ze het perfecte excuus om actief lid te zijn van de Porsche Club of Ireland.

Als organisator van de zuidelijke regio heeft Mel het nog nooit zo druk gehad. “Sommige clubs hebben vijf of zes evenementen per jaar; tegen het einde van 2018 hebben wij er 58 gehouden. De kameraadschap is fantastisch: er is altijd wel iets te doen en ergens heen te gaan in je Porsche. We zijn een erg trotse club,” zegt hij terwijl hij naar zijn shirt wijst waarop het clublogo is gestikt.

“Motoren zijn een deel van me – ik doe nog steeds aan dragracen – maar in mijn hart bewaar ik veel liefde voor mijn Porsches. Pas toen ik er een had gereden, realiseerde ik me dat een auto kan voelen alsof je weer op een motor zit. Ze zijn rauw, ze zijn fantastisch, het zijn gelukkige machines.”

Ze zijn rauw, ze zijn fantastisch, het zijn gelukkige machines.

Terwijl hij van zijn pint nipt en het schuim van zijn bovenlip veegt, valt Mel’s oog op een recente foto van zijn Carrera uit 1984 die voor hem op tafel staat. Mel Nolan lacht weer.

Auto op de foto’s: Porsche 964 Turbo 3.6

Quelle: Tekst en foto’s Porsche Newsroom © 2018 Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG.