Weg Werks

Automatisch vertaald door DeepL. Bekijk originele versie (DE)

Een legendarische fabrieksracer op de openbare weg zetten. Te midden van de drukte en het rumoer van een populair restaurant aan de Rivièra schalt een bariton door de vloer, trilt op hoge, elegante hakken en taps toelopende tafelpoten en resoneert rond de randen van wijnglazen met dunne stelen.

Boze knallen en gekraak van de straat buiten worden gevolgd door een laatste oorverdovend geblaf waarbij het eten van zilveren vorken spat en een ober, die door de geschrokken eters weeft, een ongeopende fles Biondi Santi op de onvergeeflijke terracotta tegels laat vallen.

Claudio Roddaro kocht 917-037 in 2016

Tenminste, zo denken we dat het gaat als Claudio Roddaro komt eten. Want deze sympathieke jonge amateurracer heeft de 24-karaats fantasie verwezenlijkt die de meesten van ons diehard Porsche-fanaten koesteren, door niet alleen een echte 917 te bezitten, maar hem ook nog eens weglegaal te maken.

Claudio uit Monaco kocht de 917-037 in 2016. Hij is een fervent verzamelaar en coureur van zeldzame Porsche racers en begon meteen met de registratie voor gebruik op de weg. Dat is niet eenvoudig voor een 40 jaar oud Le Mans sportprototype. Maar, cruciaal, er was een precedent. Sterker nog, er waren er twee.

Een paar echte 917’s waren eerder op de weg geregistreerd, de ene, chassisnummer 917-021, lang geleden, en slechts kort. De andere, de beroemde nr. 030, die bijna vanaf het begin eigendom was van wijlen graaf Rossi, de Italiaanse edelman die het brein was achter Martini’s beroemde sponsorband met Porsche. Via een zeer verdacht achterdeurtje is deze volledig zilveren, met leer beklede Behemoth legaal op de weg gebleven sinds hij in het begin van de jaren 1970 uit de racerij werd gehaald. En het was deze auto die Claudio te hulp schoot.

Om zijn 917K goedgekeurd te krijgen voor gebruik op de weg, moest Claudio bewijzen dat hij identiek was aan de Rossi-auto. Dit was echter geen gemakkelijke opgave. Het onafgewerkte 037-chassis werd eind jaren 1970 gekocht door de Duitse carrosseriebouwer Baur en de auto bleef tientallen jaren ongebouwd. Uiteindelijk werd de auto verkocht aan een Amerikaanse verzamelaar, die de auto liet assembleren door Carl Thompson bij Gunnar Racing in Long Beach. In april 2004, meer dan dertig jaar na het begin van zijn leven, maakte de 917-037 zijn veel te late publieke debuut op de Rennsport Reunion in Daytona.

917-037: de uiteindelijke bouw

Porsche bleef echter gedurende zijn hele leven op de hoogte van de verblijfplaats van de auto en kon de eigenaars op verzoek een chassisplaat leveren, waarmee 037 als een echte 917 werd geverifieerd. Dit zou het de laatste gebouwde auto maken, en omdat hij voor ongeveer 95 procent uit originele Porsche onderdelen bestond, ook de meest originele 917 die er bestaat – een bewering die enorm geholpen wordt door het feit dat er nooit mee geracet is in die periode, en dus ook nooit gecrasht.

Terug in Monaco, na twee maanden van nauwgezette bureaucratische procedures, bergen papierwerk verzameld en gesorteerd, eindeloze hoepels doorgesprongen, was de klus eindelijk geklaard. Claudio’s 917K, gehuld in de authentieke Martini racekleuren en historische sponsorstickers, had nu ook een prachtig paar nummerplaten.

Zijn 4,9-liter luchtgekoelde flat-twelve-motor was goed voor zo’n 600 pk, en is dat nog steeds. Maar dit is een auto die slechts 600 kg weegt, ruim minder dan de helft van het gewicht van een huidige 911 GT3. En dat betekent natuurlijk dat je de heilige 1000 pk per ton moet halen. Op de weg. In een auto van bijna een halve eeuw oud.

In de drukke straten van Monte Carlo en op de hellingen langs de Franse en Italiaanse Rivièra zie je supercars en hypercars in overvloed, de alomtegenwoordige speeltjes van competitieve playboys. Maar het is fijn om te weten dat nu, wanneer de Claudio trek krijgt, de concurrentie irrelevant is.

Credits: Tekst en foto’s Porsche Newsroom, © 2018 Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG.Voor het eerst gepubliceerd in Speedster [Frankrijk].